Theneehead-1

   Vol:17                                                                                                                               03.12.2018

சர்வதேசத்திடம் எல்லாவற்றிற்கும் கையேந்து

    கருணாகரன்

“நல்ல மாம்பழத்தை எங்கே வாங்கலாம்?” என்று கேட்டார் கேசவன் மாமா.

இதற்கு என்ன பதிலைச் சொல்ல முடியும்?

நல்ல மாம்பழத்தை எங்கே வாங்கலாம்? என்று உண்மையிலேயே எனfruit-market-galleக்கும் தெரியவில்லை.

சந்தையில் கிடைக்கும் மாம்பழங்கள் அத்தனையும் முற்றுவற்கு முதல் பிடுங்கி, புகையடித்த அல்லது பழுப்பதற்கான இரசாயன மருந்தடித்த பழங்களே. அதாவது வலிந்து பழுக்க வைக்கப்பட்ட பழங்கள். இதைப் பழ வியாபாரிகளே எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள்.

“இப்ப யார்தான் மருந்தடிக்காத பழங்களை விற்கிறார்கள். அப்படி எங்காவது இருந்தால் எங்களுக்கும் வாங்கித்தாருங்கள்?” என்று.

அவர்களே தங்களுக்கான நல்ல மாம்பழத்தை எங்களைக் கொண்டே வாங்குவதற்கு முயற்சிக்கிறார்கள். கூடவே வியாபாரத்தந்திரத்தில் நம்மை  மடக்கியும் விடுகிறார்கள்.

நமக்கும் வேறு வழி இல்லை. பழங்கள் வேண்டும் என்றால், நல்லதோ கெட்டதோ பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டு திரும்ப வேண்டியதுதான். அல்லது வாங்காமலே திரும்ப வேண்டும். எதைச்செய்யப்போகிறோம் என்பது எங்களைப் பொறுத்தது.

ஆனால், மாம்பழத்துக்கான ஆசை வந்துவிட்டதென்றால் வெம்பலைப்பற்றியோ இரசாயன மருந்தைப்பற்றியோ எல்லாம் கவலைப்பட்டு ஆகப்போவதொன்றுமில்லை. எல்லோரும் இப்படியான பழங்களைத்தானே வாங்கிச் சாப்பிடுகிறார்கள். இதில் நாம் மட்டும் விலகி இருந்து என்னவாகப்போகிறது? என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டு பேசாமல் இந்தப் பொதுச் சமுத்திரத்தில் சங்கமமாகி விட வேண்டியதுதான்.

இப்பொழுது உள்ளுர்ப் பழங்களுக்குப் பதிலாக பொதுவாகவே எல்லாச் சந்தைகளிலும் கடைகளிலும் மாம்பழங்களை விட அப்பிள், ஒரேஞ், திராட்சை என இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பழங்களையே குவித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

மருந்தடித்த மாம்பழங்களைக்கூட  ஆசையாக அபூர்வமாகத்தான் பார்க்க முடியும். அதிலும் எல்லா வகையான மாம்பழங்களையும் பார்க்க முடியாது. இந்த நிலைமையில கேசவன் மாமாவுக்கு நல்ல மாம்பழத்தை எங்கே தேடி எடுப்பது?

நான் திரும்பி அம்மாவைப் பார்த்தேன்.

இதற்கு என்ன பதிலைச் சொல்வதென்று தெரியாமல் அம்மா திணறுவதை கண்கள் காண்பித்தன.

அம்மாவினால் மட்டுமல்ல, யாராலுமே நல்ல மாம்பழங்களை வாங்கும் இடங்களை எளிதில் காட்டி விட முடியாது. அபூர்வமாக எங்காவது ஒன்றிரண்டு இடங்களில் அப்படி நல்ல மாம்பழங்களை யாராவது வைத்திருக்கலாம். விற்கலாம்.

அப்படியான இடங்களை எப்படித் தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறது?

எப்படியோ நல்ல மாம்பழங்களை வாங்க முடியாத ஒரு வாழ்க்கையின் முன்னே நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பது மட்டும் உண்மை.

ஒரு காலம் எங்கள் வீட்டிலேயே குலை குலையாகக் காய்த்துக் கொட்டும் விலாட், சேலம், கறுத்தக் கொழும்பான், கிளிச்சொண்டன், அம்பலவி என நான்கு மாமரங்கள் நின்றன. கறுத்தக் கொழும்பான் இரண்டு போகம் காய்க்கும். அம்பலவி மூன்றுபோகம் பழந்தரும்.

ஆனால், இன்று ஒரு மரம் கிடையாது. வெட்ட வெளியில் கவிழ்ந்து கிடக்கிறது வானம். எல்லாயும் யுத்தத்தோடு போய் விட்டன.

கேசவன் மாமா லேசான ஆளில்லை. நினைத்த காரியத்தை முடிக்காமல் விடவே மாட்டார். அவரைப் பொறுத்தவரை எடுத்த காரியம் யாவிலும் வெற்றிதான். அம்மாவைக் குடைந்து குடைந்து ஒரு வழியாக தன்னாட்சி ஒழுங்கையில இருக்கிற பவளசோதி அக்கா வீட்டில் நல்லா முற்றிய கறுத்தக் கொழும்பான் மாம்பழங்கள் இருக்கிறதாம் என்ற தகவலை அறிந்து கொண்டார்.

பவளசோதி அக்கா வீட்டில் கறுத்தக் கொழும்பான் பழங்கள் இருக்கும் என்று எனக்கும்  தெரியும். ஆனால் இப்பவும் இருக்கிறதா என்றுதான் தெரியாமலிருந்தது.

கேசவன் மாமா சுழியன் அல்லவா. அதனால் எப்படியோ தேடிப் பிடித்து இந்தச் சங்கதியை அறிந்து விட்டார்.

இருபத்தைஞ்சு முப்பது வருசத்துக்கு முந்தி எங்களுடைய தன்னாட்சி ஒழுங்கையில் (நாட்டில் தன்னாட்சி இருக்கிறதோ இல்லையோ. இந்தப் பெயரில் எங்களுக்கு ஒரு ஒழுங்கை மட்டும் உள்ளது) போய் வருகின்றவர்களுக்கு எந்நெ்த வீட்டில் என்ன பழங்கள் இருக்கென்று தெரியும். மாவடிச் சந்தியில இருந்த செல்லத்துரை அண்ணை வீட்டில் கறுத்தக் கொழும்பான் வாசம் வரும். அங்க வேறு கலப்புகளில்லை. தனியே கறுத்தக் கொழும்பான் மட்டும்தான். சறோ அத்தை வீட்டில கேற்றடியோடயே நின்றன இரண்டு பெரிய விலாட்கள். செம்மஞ்சள் நிறத்தில் விலாட் பழ வாசனை ஆளைத் தூக்கியடிக்கும். அடுத்த வீடு மணியககாவினுடையது. அங்கே சேலன் மா நிலை கொள்ளாமல் காய்த்திருக்கும். காயாகப் பிடுங்குவற்கே ஒரு கூட்டம் எப்பவுமிருக்கும். அடுத்தது ராசா மாமாவினுடையது. அங்க ஐந்தோ ஆறோ என்று சரியான நினைவில்லை. அந்தப் பெரிய வளவில் எல்லா இன மாமரங்களும் நின்றன. முற்றிக் கனியும் நிலையிலிருந்த காய்களைப் பிடுங்கிப் பால் வற்றுவதற்காக அளவான வெயிலில் காய வைத்திருப்பா ராசாப் பாட்டி (ராசா மாமாவின்ரை அம்மா). மாம்பழங்களைப் பக்குவமாகக் கையாள்வதில் படு கில்லாடி ராசாப்பாட்டி. வேப்பமிலையில் எந்தப் பழங்களை வைக்கிறது, கடகத்திற்குள் வைக்கலில் எந்த பழங்களை அடுக்கிறது என்றெல்லாம் அவவுக்குத் தெரியும். கொழும்பில் வேலை செய்த இராசேந்திரண்ணை ராசாப்பாட்டியிடம்தான் பழங்களை வாங்கிக் கொண்டு போவார். ராசா மாமா வீட்டுக்கு அடுத்தது கிளியக்கா வீடு. அங்கயும் கறுத்தக் கொழும்பான்தான் கூடுதல். காலையும் மாலையும் கிளிச்சத்தம் கேட்கும். கிளிகளைக் கலைக்கும் கிளியக்காவின் சத்தமும் கேட்கும். கொந்தல் பழங்களும் அங்க ஏராளம். இப்பிடியே ஒவ்வொரு வீட்டிலும் பழங்கள்தான். படையலுக்கும் பழம்தான். கொண்டாட்டங்களுக்கும் பழங்கள்தான். ஊரில் பெரும் செல்வமாகப் பழங்களிருந்தன. மாம்பழங்கள் மட்டுமில்லை, கொய்யா, முந்திரி, அன்னமுன்னா, லாவுளி என்று வீட்டுப் பழங்களோடு பனிக்கை, கூழா, கூமா, நறுவிலி, பாலை, வீரை, துவரை, கரும்பை, சுரவுன்னை என்று காட்டுப் பழங்களுமாக.

விருந்தாளிகள் வந்தாலென்ன, விருந்தாளிகளாக நாங்கள் சென்றாலென்ன பழங்களைக் கொண்டும் கொடுத்தும் வாழ்ந்த வாழ்க்கை அது.

அப்படித்தான் பவளசோதி அக்கா வீட்டிலும் கறுத்தக் கொழும்பான் பழங்களின் வாசனையும் விலாட்டுப்பழத்தின் வாசனையும் கலந்து வீசிய காலமொன்றிருந்தது.

நாங்கள் பள்ளிக் கூடத்தால் வீட்டுக்கு வரும் வழியில் அக்கா வீட்டுக்கு போகாமல் திரும்புவதேயில்லை. கறுத்தக் கொழும்பான் கொந்தல்கள் எங்களுக்காகவே காத்திருக்கும். காய்களையோ முற்றிய செங்காய்களையோ பிடுங்குவதற்கு பவளசோதி அக்காவின் அம்மா பரிமளம் ஆச்சியிடமிருந்து அனுமதி இல்லை. ஆனால், விலாட் காய்கள் கிடைக்கும். முற்றிய காய்கள் அந்த மாதிரி ருசி..

சீசன் தவறாமல் காய்த்தும் பழுத்தும் கொட்டின. கிளிகள், வெவ்வால்கள், அணில்கள், குயில்கள் என்றெல்லாம் கூடிக் குதூகலித்துத் தின்று கூத்தாடிக் களித்த காலம் அது.

யுத்தம் வந்த கையோடு எல்லாமே தலைகீழாகி விட்டது. யுத்தம் மனிதர்களையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையையும் மட்டும் பலியெடுக்கவில்லை. மரம், செடி, கொடி, கோயில், குளம் என எல்லாவற்றையும் தின்று முடித்தது.

எங்கள் ஊரிலிருந்த மாமரங்களில் முக்கால் வாசிக்கு மேல் அழிந்து விட்டன. மிஞ்சியவையும் பட்டது பாதி, கெட்டது பாதி என்று பாதி உயிரோடும் பாதி உயிரிழந்தும் நின்றன. ஏராளம் மரங்களின் உடல்களில் ஷெல் (எறிகணைச்) சிதறல்கள் பட்டு ஏனோதானோ என்று நின்றன. இந்தச் சீரில் எப்படி அவற்றாய் பூக்கவும் காய்க்கவும் கனியவும் முடியும்.

போதாக்குறைக்கு நாடே மாம்பழம், தோடம்பழம், பலாப்பழம், அன்னமுன்னாப் பழம், கொய்யாப்பழம் என்ற ஊர்ப்பழங்களையெல்லாம் மறந்து கைவிட்டுவிட்டு, அப்பிள், ஒரேஞ், கிரேப்ஸ் என்று உலகப்பழங்களை நோக்கி நகர்ந்து விட்டது.

சர்வதேச சமூகத்தை அரசியலில் மட்டுமல்ல, பழங்களுக்காகவும் ஏணி வைத்து இறக்குமதி செய்தாயிற்று. இந்தச் சீரில நல்ல மாம்பழம் கிடைக்குமா என்று தேடினால் எப்படிக் கிடைக்கும்?

இப்பொழுது எல்லாமே சர்வதேச மயம், சர்வமயம் என்றாகி விட்டது.

நல்ல மாம்பழத்தை இழந்ததைப்போலவே நல்ல அரசியலையும் நல்ல அரசியல்வாதிகளையும் இழந்து விட்டோம் என்று நீங்கள் சொல்லக் கூடும்.

நாடும் மண்ணும் நல்லதாகவே இருக்கின்றன. நாம்தான் நல்லவர்களாக இல்லை என்பார் சின்னத்துரை அண்ணை.

அது ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய உண்மையே.

எங்களுக்கான தலைவர்களை, பிரதிநிதிகளை, கட்சிகளைத் தெரிவு செய்யும்போது முறையாக மதிப்பீடு செய்து, ஆய்வுக்குட்படுத்தித் தெரிவுகளைச் செய்ய வேணும். அப்படிச் செய்தால் பிறகு தலையிடியோ குழப்பங்களோ ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. அப்பிடித்தான் ஏதாவது ஏடாகூடமாக வந்தாலும் அதை அவர்கள் கண்ணியமாகவே தீர்த்துக் கொள்வார்கள். கிடந்து நாற மாட்டார்கள். தாங்களும் நாறி நாட்டையும் நாற வைக்க மாட்டார்கள்.

தெரிவுகள் தவறென்றால் விளைவுகளும் தவறே.

ஒரு காலம் எங்கள் வீடுகளில் நல்ல மாம்பழங்கள் இருந்தன என்பது எங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். நல்ல பழங்களின் அந்த ருசியையும் நாங்கள் அறிவோம். இன்னும் அந்தத்தீஞ்சுவை எங்கள் மனசிலும் நாவிலும் ஊறிக்கிடக்கிறது. முற்றத்தில் காயோடும் பழத்தோடும் நின்ற மரங்கள் எங்கள் உறவாக, உயிர்ப்பாக இருந்ததையும் அறிவோம்.

அதைப்போல ஓரளவு கண்ணியமாக அரசியல்வாதிகளும் தலைவர்களுமிருந்தார்கள். ஏன் ஊரில் வியாபாரிகள் கூடக் கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடித்தார்கள். இப்போது எல்லை கடந்து நடப்பதற்கு நியாயமல்லவா சொல்கிறார்கள். விரும்பினால் ஏற்றுக் கொள். இல்லையென்றால் இடத்தைக் காலி பண்ணு என்ற திமிர் வேறு. வியாபாரியோ அரசியல்வாதியோ எங்களைத்தான் நம்பியிருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வையெல்லாம் கடந்து நாங்கள் (பொதுமக்கள்) தான் அவர்களை நம்பியிருப்பதாக எண்ணுகிறார்கள். இதனால்தான் இந்த அதிகாரமெல்லாம்.

ஒரு யுத்தம், முப்பதாண்டுகால இடைவெளிக்குள் எல்லாமே மாறி விட்டன. கண்ணியம், கடமை, பொறுப்பு, மரியாதை என்று இருந்ததையெல்லாம் இழந்து விட்டோம். 

உரிமைக்கான போராட்டத்தில், சமூக மாற்றத்துக்கான புரட்சியில், புதிய அரசியலுக்கான, புதிய வாழ்க்கைக்கான தியாகப் பயணத்தில் எப்படி இது நடந்தது?

இப்பொழுது ஒரு நல்ல மாம்பழத்துக்கே வழியற்றிருக்கிறோம்.

சந்தையை நிரப்பியுள்ளன சர்வதேசச் சரக்குகள்.

இந்தச் சர்வதேச நாடுகளில், அவர்களுடைய வீடுகளிலும் தோட்டங்களிலும் அப்பிளும் ஒரேஞ்சும் காய்த்துக் குலுங்கும் பழங்களை அவர்கள் இங்கே அனுப்பி நமக்கு விற்கிறார்கள்.

அப்படி விற்றுச் சம்பாதித்துத் தங்களையும் தங்கள் நாட்டையும் வளப்படுத்துகிறார்கள். வலுவாக்குகிறார்கள்.

நாங்களோ எங்களுடைய பழங்களையெல்லாம் கைவிட்டு விட்டு சர்வதேசத்திடம் கையேந்திக் கிடக்கிறோம். எங்களுடைய பழங்களை வெளியுலகத்துக்கு ஏற்றுமதிசெய்து விற்கத்தான் வேண்டாம். நாங்களாவது சாப்பிடலாம் என்றால், அதற்கும் வழியில்லை.

எத்தனையோ பொருளாதாரக் கொள்கைகள், எத்தனையோ பண்பாட்டுப் பேணுகைகள், எத்தனையோ அடையாள இருப்புகள், எத்தனையோ தேசியக் கதையாடல்கள் பற்றியெல்லாம் பலரும் பேசுகிறார்கள்.

ஆனால், ஒரு நல்ல உள்ளுர் பழத்துக்கு வக்கில்லாத வாழ்க்கைதான் மிஞ்சியிருக்கிறது என்பதே உண்மை.

இது தனியே மாம்பழத்துக்குத்தானா?

“எடுத்ததெல்லாத்துக்கும் சர்வதேச சமூகம் என்று காவடி எடுக்க வெளிக்கிட்டால் இதுதான், இப்படித்தான் நடக்கும்” என்கிறார் சின்னத்துரை அண்ணை.

சொந்த மண்ணின் வாசனை, நம்முடைய ருசி, சுய அடையாளம்  எல்லாவற்றையும் இழந்தாயிற்று. இனியென்ன?

“எங்கே எங்கே உங்கள் விழிகளை இங்கே திறவுங்கள்....”

இது மார்கழி மாதம். மண் குளிர்ந்தநேரம். விதைகள் கண்விழிக்கும் காலம். நல் விதைகள் தேசமெங்கும் முளைக்கட்டும்.

நாமும் நமக்கோர் நல்மரமும் நற்கனியும் என்று வாழ்வோம்.

(இது அரசியல் பதிவு அல்ல)