Theneehead-1

Vol: 14                                                                                                                                                05.02.2017

தன்னெழுச்சிப்போராட்டங்கள்

-     கருணாகரன்

மீண்டும் போராட்டங்களைப் பார்க்க முடிகிறது. இந்தப் போராட்டங்கள் முன்னைய போராட்டங்களைப் போல, அரசியற் கட்சிகள் சம்மந்தப்பட்டவை அல்ல. அல்லது அரசியல் கட்சிகளால் நடத்தப்படுtamil protestகின்றவையும் அல்ல. அரசியற் சக்திகளிலும் அரசியற் தலைமைகளிலும் நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் சனங்கள் தங்களுடைய பிரச்சினைகளுக்காகத் தாங்களாகவே போராட முயற்சிக்கிறார்கள். எனவே தங்களுக்குத் தெரிந்த வகையில், தங்களால் சாத்தியப்பட்ட அளவில் இந்தப் போராட்டங்களை அவர்கள் முன்னெடுத்து வருகிறார்கள். இது ஒரு புதிய தொடக்கமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியது. புதிய தொடக்கம் என்று இங்கே நான் கூற முற்படுவது,  இவை கொண்டிருக்கும் அர்த்தத்தின் அடிப்படையிலேயே.

அரசியற்கட்சிகளினால் நடத்தப்படுகின்ற போராட்டங்களில் மக்களுடைய நலனோடு அந்தக் கட்சிகளின் அரசியல் நலனும் கலந்திருக்கும் என்ற வாதமிருக்கும். இங்கே அதற்கு இடமேயில்லை. இது சனங்களின் வாழ்க்கைப்பிரச்சினை. உயிர்ப்பிரச்சினை. இந்தப்போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வரும் சனங்கள் மிக அடிமட்டத்திலானவர்கள். பொருளாதார பலமோ, அரசியற்பலமோ, பிற அறிவுசார்பலமோ இல்லாதவர்கள். இன்னும் ஒரு வகையில் சொன்னால், யாராலும் கவனிக்கப்படாதவர்கள். யாருடைய தூண்டலின் பேரிலும் இவர்கள் போராட்டத்துக்கு வரவில்லை. யாரும் அழைத்து வந்து இவர்களைப் போராட்டக்களத்தில் இருத்தவில்லை. தங்களுடைய பிரச்சினைகளுக்காகத் தாங்களாகவே சுயமாகப் போராட வந்திருக்கிறார்கள்.

தங்களையும் தங்களுடைய பிரச்சினையையும் யாருமே கவனிக்கவில்லை, அவற்றுக்குத்தீர்வு தரவில்லை என்ற நிலையில் வேறு வழியில்லாமல் போராடுவதற்காக முன்வந்தவர்கள். ஆகவே இந்தப்போராட்டங்களுக்குத் தனித்துவமும் பெறுமதியும் அதிகம். அரசாங்கம் மட்டுமல்ல, பிற அரசியல் கட்சிகளும் தலைமைகளும் கூட இந்தப் போராட்டங்களை விளங்கிக்  கொள்ள வேணும். இந்த மக்களின் நிலைமையையும் நிலைப்பாட்டையும் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். உண்மையில் இந்த நிலைக்கு மக்கள் வந்திருப்பது என்பதையிட்டு அரசாங்கம் தலைகுனிய வேண்டும். அரசியற் கட்சிகளும் தலைமைகளும் வெட்கப்படவேணும். ஆகவே இது அரசும் அரசியற் கட்சிகளும் அம்பலமாகியிருக்கும் தருணமாகும்.

எனவே, இதை இந்த நாடு நன்றாக உணர்ந்து கொள்வது அவசியம். நாடு உணர்ந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால், இந்தப் போராட்டங்களையும்  இவற்றின் நியாயத்தையும் மக்களிடம் ஊடகங்கள் எடுத்துச் சொல்ல வேணும். இந்தப் போராட்டங்களைச் செய்யும் மக்களின் பிரச்சினைகளையும் நிலைமையையும் பொது வெளிக்கு ஊடகங்கள் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். சமூக வலைத்தளங்களில் இயங்குவோர் இவற்றை அலையாக்குவது அவசியம். அப்படிச் செய்யும்போதே இந்தப் போராட்டங்களின் நியாயமும் இந்த மக்களுடைய பிரச்சினையும் பரந்த தளத்தில் அறியப்படும். அது இந்த மக்களுக்கு ஆதரவைச் சேர்க்கும். இந்தச் சனங்களுடைய நியாயத்தை ஏனையவர்களும் தெரிந்து கொண்டு, தங்களுடைய ஆதரவை வழங்கக்கூடியதாக இருக்கும். அத்தகைய ஆதரவே இந்த மக்களுக்குப் பேருதவியாக அமையும். இந்த மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவருக்குமான திறவுகோலாகவும் இருக்கும். இன்றைய தேவையும் அதுவே. அரசியல் பங்களிப்புகள் என்பதும் சமூகச் செயற்பாடு என்பதும் நாம் அங்கத்துவம் வகிக்கின்ற கட்சி அல்லது அமைப்பின் ஊடாகத்தான் செய்யப்பட வேண்டியது என்றில்லை. நாங்கள் செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற தளத்திலிருந்து கொண்டே எமது பங்களிப்பையும் பங்கேற்பையும் செய்ய முடியும். அதற்கான களவெளி இன்று திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு, அதில் இயங்கினாலே போதும். பேரலைகள் உருவாகிவிடும்.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டியது ஒவ்வொருக்குமான தார்மீகப் பொறுப்பாகும். அது மனிதப் பண்பு. அதுவே நாகரீகம். இது ஏதோ சிலருடைய பிரச்சினை. அவர்களின் பிரச்சினையில் நாமென்ன செய்வது? அதையெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளத்தானே அரசாங்கம் இருக்கிறது? அரசியற் கட்சிகளும் தலைவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களெல்லாம் இதைப் பார்த்துக் கொள்வார்கள். நாம் இதில் என்ன செய்ய முடியும் என்று சிலர் எண்ணலாம். அந்த எண்ணம் தவறானது.tamil protest-1

ஏனென்றால், எமது நாட்டின் அரசாங்கத்தைப்பற்றி நம் எல்லோருக்குமே நன்றாகத் தெரியும். மக்களுடைய நலன்களில் அரசாங்கத்துக்கிருக்கும் அக்கறையின் அளவு எவ்வளவு என்று சொல்லித்தான் தெரியவேண்டும் என்றில்லை. அரசியற் தலைவர்களுக்கும் மக்களுக்குமிருக்கும் இடைவெளியின் தூரத்தையும் ஏற்ற இறக்கத்தையும் வைத்தே அதை மதிப்பிடலாம். இந்த அரசாங்கங்கள் அதிகாரத்திலிருக்கும்போதே நாட்டில் இத்தனை ஆயிரம் பிரச்சினைகள் வளர்ந்திருக்கின்றன. ஏதாவது ஒரு பிரச்சினைக்காவது தீர்வு காணப்பட்டிருக்கிறதா? தோட்டத்தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புப் பிரச்சினை, சம்பள உயர்வுப்பிரச்சினை தொடக்கம், காணாமல் போகடிக்கப்பட்டவர்கள் விவகாரம், மீள்குடியேற்றம், அரசியற்தீர்வு வரை எதற்காவது? குறைந்த பட்சம் இந்த நாட்டிலுள்ள அனைவருக்கும் குடிநீரையே சீராக வழங்க முடியாமல்தானிருக்கிறது அரசாங்கம். அரசாங்கத்துக்கு நிகராகவே அரசியற் கட்சிகளும் சகதியாகியுள்ளன. தெளிந்த நீரோட்டமுள்ள ஒரு கட்சியை யாராவது அடையாளம் காட்டட்டும் பார்க்கலாம். மக்களின் பேராதரவைப் பெற்ற சக்திகளும் கட்சிகளும் தாமே என்று தங்கள் மார்பிலும் முதுகிலும் தட்டிக்கொள்ளும் கட்சிகளும் தலைவர்களும் காலத்தின் நகைப்புக்குரியவர்களே. அத்தகைய மாண்பு தமக்கிருக்குமென்றால், இந்த நாட்டில் ஏன் இத்தனை ஆயிரம் பிரச்சினைகளும் தீர்க்கப்படாமல், நீண்ட ஆயுளோடு வளர வேணும்?

இப்போது கூட இந்த மக்கள் அதிகமாக ஒன்றையும் கேட்கவில்லையே. தங்களுடைய பிள்ளைகளைத் தங்களிடம் தந்து விடுமாறு கேட்கிறார்கள். தன்னுடைய கணவனைப்பற்றிய தகவலைத் தாருங்கள் என்று மனைவி கேட்கிறாள். “எங்களுடைய அப்பா எங்கே?” என்று பிள்ளைகள் கேட்கிறார்கள். “எங்கள் சொந்த வீட்டில் போயிருக்கப்போகிறோம். அதற்கு வழியை விடுங்கள். எங்கள் கடலில் நாங்கள் மீன் பிடிக்க விரும்புகிறோம். எங்கள் வயலை நாங்கள் உழப்போகிறோம்” என்று கேட்கிறார்கள். “நாங்கள் வேலை செய்து வாழ்வதற்கு ஒரு தொழில் தாருங்கள்” என்கிறார்கள். இதில் என்ன தவறிருக்கிறது?

ஆகவே நியாயமான இந்தக் குரலுக்காக, நியாயமான போராட்டத்துக்காக, நியாயமானவர்களுக்காக ஏனையவர்கள் ஆதரவாக இருக்க வேண்டும். அதுவே நீதி. அதுவே நியாயம். அதைச் செய்வது காலத்தின் கட்டாயம். அது ஒரு முக்கியமான மனிதநடத்தை. அறிவுசார் ஒழுக்கம் அது. எனவே இந்தப் போராட்டங்களுக்கான தார்மீக ஆதரவை ஏனையவர்கள் கொடுப்பதற்கான செயற்களம் இந்தக் கணத்திலிருந்தே விரியட்டும். அந்தச் செயற்களம் விரிய விரிய அரசினதும் அரசியற் தரப்புகளின் பொறுப்புகள் உணர்த்தப்படும். அத்தகைய ஒரு நிலையே மாற்றங்களை இந்த மக்களுக்கும் இந்த நாட்டுக்கும் கொண்டு வரும்.

இதேவேளை இந்த மக்களையும் இந்த மக்களுடைய பிரச்சினைகளையும் அரசாங்கம் தன்னுடைய தீவிர கவனத்திற்கு எடுக்க வேண்டியுள்ளது. சனங்களின் குரலை, அவர்களுடைய போராட்டத்தின் தாற்பரியத்தை அரசு உணர்ந்து கொள்வது அவசியம். போர் நடந்த காலத்தில் எந்தப் பிரச்சினைக்கும் போரையே சாட்டாகவும் காரணமாகவும் சொல்லக்கூடியதாக இருந்தது. இன்றைய நிலை அப்படியானதல்ல. இது தீர்வுகளைக் காணவேண்டிய காலம். யுத்தம் முடிந்து எட்டு ஆண்டுகளாகின்றன. இன்னும் பிரச்சினைகளின் தொட்டி தவிர, போரிலும் அரசே வெற்றியீட்டியது. ஆகவே, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடைய பிரச்சினைகளைத்தீர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கத்துக்கே உண்டு. இந்தத் தீர்வு இரண்டு வகையில் அமைய வேண்டும். ஒன்று பதிலளிப்பது. இரண்டாவது தீர்வுகளைக் கொடுப்பது. அதாவது நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வது. இந்த இரண்டையும் செய்வதன் மூலமாகவே இந்தப் பிரச்சினைகளை முடிவுக்குக் கொண்டு வர முடியும். இல்லையென்றால், இந்த மக்களை அது தொடர்ந்து அலைக்கழித்துக் கொண்டேயிருப்பதாக அர்த்தமாகும். ஒரு தொகுதி மக்களை அலைக்கழித்துக் கொண்டு, எப்படி ஏனையவர்களை வழிப்படுத்தலாம். அலைக்கழியும் மக்கள் நாளை எதிர்நிலை அரசியலுக்குள் ஈர்க்கப்பட்டால், அதன் விளைவுகள்?

அரசியற் கட்சிகளின் பலமில்லாத போராட்டங்கள், அழுத்தத்தைத் தரக்கூடியதல்ல. பேரம்பேசும் ஆற்றலும் வலுவும் இல்லாதவை என்று இவற்றைப்பற்றி அரசாங்கம் தப்புக் கணக்குப் போடலாம். அப்படியான தப்பான அர்த்தத்தின் மூலமாக இந்தப் போராட்டங்களை அரசாங்கம் புறங்கையினால் தட்டிவிட முயற்சிக்கலாம். அரசுகளின் பொதுக்குணமும் அப்படித்தான் இருப்பதுண்டு. அப்படியான சந்தர்ப்பத்தில்தான் அரசுக்கு அழுத்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய விதமாக மக்கள் போராட்டத்துக்கு மக்கள் பேராதரவை வழங்க முன்வரவேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. அரசியற் கட்சிகள் கொடுக்க முடியாத அழுத்தத்தை ஊடகங்களும் பிற மக்கள் அமைப்புகளும் சமூகச் செயற்பாட்டியக்கங்களும் செய்ய முன்வரவேணும். பக்கத்தில் அழுகுரலும் விசும்பலும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது உங்களால் ஒழுங்காகச் சாப்பிட முடியுமா? நிம்மதியாகத் தூங்க இயலுமா?

சனங்கள் இன்று முன்வைத்திருக்கும் போராட்டங்கள் எதன் நிமித்தமானவை? ஒன்று கfisherma protestாணாமலாக்கப்பட்ட உறவுகளைக் கண்டறிவதற்கான போராட்டம். மற்றது கேப்பாப்பிலவில் தங்கள் சொந்த நிலத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பது. இவை இரண்டிலும் ஏதாவது தவறுகள் உண்டா? இதைப்போல இன்னும் உயிர்ப்பிரச்சினைகளையே அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். இந்தப் போராட்டங்கள் ஒன்றும் யுகப்புரட்சியல்லத்தான். ஆனால், சனங்களின் அடிப்படைகளைப் பற்றியவை. நியாயமானவை. மிக எளியவை.

சனங்களின் இந்த தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கு அண்மைய தொடக்கம் தமிழ்நாட்டில் கடந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் நடந்த ஜல்லிக்கட்டுக்கான போராட்டமே. வரலாற்றின் சுவடுகளில் ஒரு போதுமே இல்லாத அளவுக்கு மெரினாவில் 10 லட்சத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் ஒரு வாரமாகக் கூடியிருந்தது மிகப் பெரிய எழுச்சி. அது உண்டாக்கிய அதிர்வலைகள் தமிழ்ச்சூழலிலும் அதற்கு அப்பாலும் தூண்டல்களை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இது நல்லதொரு முனைப்பே. ஆனால், ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சியைப்போல அடுத்த கட்டம் என்ன என்று தெரியாமல், எழுந்த வேகத்தில் சிதைந்து போகாமலிருக்க வேணும்.

காணாமலாக்கப்பட்ட உறவினர்களால் வவுனியாவில் முன்னெடுக்கப்பட்ட போராட்டம் குறிப்பிடத்தக்க கவனத்தைப் பெற்றது. என்றபடியால்தான் அரசின் சார்பில் உடனடியாகப் பாதுகாப்புப் பிரதி அமைச்சர் ருவான் அங்கே விரைந்து வந்து எழுத்து மூலமான வாக்குறுதியை அளிக்க வேண்டியிருந்தது. இருந்தாலும் அதை ஒரு பேரலையாக வளர்த்தெடுக்க முடியவில்லை. இன்னும் அரசாங்கத்துக்கு நெருக்கடியை அதிகரிக்க முடியாமல் போனது. அதற்கான பரப்புரைகளும் போதாமலிருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்கள் அதிக கரிசனையைக் காட்டவில்லை. உண்மையில் அந்த உண்ணாவிரதப்போராட்டத்தை முன்னிலைப்படுத்துவதற்கென ஊடகங்கள் அங்கே மையங்கொண்டியங்கியிருக்க வேணும். ஆனால், அரசியற் சார்பில்லை என்றவுடன் ஊடகங்களும் அதிக அக்கறையைக் காட்டாமல் ஒதுங்கி நின்றன. இந்த மாதிரியான நிலைமைகளில் ஊடகங்கள் பிரச்சினையின் மையத்தைத் தொடுவதற்குப் பதிலாக, அங்கே தலையைக் காட்டுகிற அரசியல் பிரமுகர்களிலேயே தங்கள் கவனத்தைக் கொள்வதுண்டு. இதுவும் ஒரு கொடுமையான மரபே. இந்த மரபு அரசின் அதிகாரத்துக்கும் பொறுப்பின்மைக்கும் நிகரானது.

தவிர, போராட்டங்களைப் பற்றிய தகவல்கள் முகப்புத்தகம் போன்ற சமூக வலைத்தளங்களின் வழியே கூடுதலான அளவில் பரிமாறப்பட்டன. ஆனால், தமிழ் நாட்டின் அளவுக்கு இலங்கையில் முகநூல் மற்றும் சமூக வலைத்தளங்கள் வளர்ச்சியடைவில்லை. செல்வாக்குள்ளவையாகவும் இல்லை. இருந்தபோதும் கணசமான அளவுக்கு தகவல்கள் பரிமாறப்பட்டன. இதை இளைய தலைமுறை தன்னுடைய கவனத்திற் கொள்வது நல்லது.

நம்முன்னே இருக்கின்ற ஏராளம் பிரச்சினைகளுக்கு நாம்தான் தீர்வுகளைக் காணவேண்டும் என்ற யதார்த்தம் நமக்கு முன்னுள்ளது. ஒவ்வொரு பிரச்சினையும் ஒவ்வொரு கற்கள். அவை நம்முடைய காலில் கீழே கிடந்து நமது பயணத்தைத் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை வென்று வெற்றிப் படிக்கற்களாக மாற்ற வேணும். அதுவே நமக்கு முன்னுள்ள சவாலும் பணியுமாகும்.

dantv