Theneehead-1

Vol: 14                                                                                                                                                28.12.2016

சமனிலையை விரும்பும் கவி - அழ பகீரதன்

 - கருணாகரன்

'நீ எதுவாக இருக்கிறாயோ அதுவாகவே உன் அடையாளமும் இருக்கும்'Pagirathan

வாழ்க்கையை ஒருவர் நோக்கும் விதமே அவர் வாழும் விதத்தைத்தீர்மானிக்கிறது.

இது எப்படி அமைகிறது?

ஒரு காலகட்டத்தில் ஒரு சமூகச் சூழலில் பலர் வாழ்ந்தாலும் எல்லோருடைய வாழ்க்கையும் வாழ்க்கை முறையும் ஒன்றாக அமைவதில்லை. எல்லோருடைய நம்பிக்கைகளும் எண்ணங்களும் கூட ஒரேவிதமாக இருப்பதில்லை. ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையிலும் நம்பிக்கைகளிலும் செயற்பாடுகளிலும் அடையாளங்களிலும் நிறவேறுபாடுகள், குணவேறுபாடுகள் ஏராளமுண்டு. எனில் ஏராளம் ஏராளம் நிறப்பிரிகையுடையோரே மனிதர். அவரவர் கொள்கின்ற நம்பிக்கைகள், நம்பிக்கையின்மைகள், கேள்விகள், கண்டடைகின்ற பதில்கள், சிந்தனைகள், கிடைக்கின்ற வளங்களையும் வசதிகளையும் வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் முறைகள், அனுபவங்கள் போன்ற பல விசயங்கள் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையையும் வாழும் முறை

யையும் தீர்மானிக்கின்றன. இதில் பிரதான காரணமாக அமைவது மன உருவாக்கமாகும். இந்த மன உருவாக்கமானது, சூழலினாலும் கருத்துகளினாலும் கட்டமைக்கப்படுகிறது. ஒருவரிடமுள்ள கருத்துகளே அவரையும் அவருடைய வாழ்க்கையையும் ஒழுங்கமைக்கும் பிரதான காரணிகளாக அமைகின்றன.

சமூகத்தில் பல விதமான கருத்துகள் உள்ளன. இதனால், பலவிதமான கருத்துடையோரும் உள்ளனர். மனிதர்களின் சிந்தனை ஆற்றல், வௌ;வேறு கள, காலச்சூழலில் ஒவ்வொருவரையும் வௌ;வேறாகச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன. பல விதமான எண்ணவோட்டங்கள், வௌ;வேறான அனுபவங்களின் பெறுகை, அவற்றினடியாக உருவாகின்ற அறிகை போன்றன இந்தக் கருத்துகளை உருவாக்குகின்றன.

ஆளுமையுடையவர்கள், தாம் காண்கின்ற அறிவின் வழியாக, சிந்தனையின் படிகளில் ஏறிச் செல்ல முற்படுகிறார்கள். ஆளுமை குன்றியவர்கள் சமூகத்தில் நிலவுகின்ற வழமைகளின் வழியே பயணிக்கின்றனர். இதனால், ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையும் வாழும் முறையும் வேறுபடுகிறது. கூடவே அவரவர் அடையாளங்களும் வேறுபடுகின்றன. முரணும் ஒழுங்கமைவும் கூட இந்த இரண்டுக்குமிடையிலானவையேளூ இரண்டையும் சார்ந்தவையே.  

அழ. பகீரதனின் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது அவர் ஒரு விலகியாகத் தெரிகிறார். சமூகத்திலுள்ள குறைபாடுடைய நம்பிக்கைகளின் மீது தன்னுடைய நம்பிக்கையின்மைகளையும் அதிருப்தியையும் கண்டனத்தையும் துணிச்சலாக வெளிப்படுத்துகிறார். சில இடங்களில் இந்தக் குறைபாடுடைய நம்பிக்கையைக் கேலிப்படுத்துகிறார். இதன்மூலம் தன்னுடைய சிந்தனைகளையும் வழிமுறைகளையும் அதிகம் நம்புகின்ற ஒருவதாக இருக்கிறார். பாழடைந்திருக்கும் சமூகத்தைப் புதுப்பிப்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறார். சமூகத்திலுள்ள குறைபாடுகளின் மீது கண்டனங்களையும் விமர்சனங்களையும் முன்வைக்கின்ற ஒருவர் புதிய வழியை அல்லது மாறுதலான வழிமுறையைப் பற்றிச் சிந்திப்பவராகவே இருக்க முடியும். ஆனால், இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான விசயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். சமூகத்தில் ஒரு தரப்பினரால் கொண்டாடப்படுகிற விசயங்களும் நம்பிக்கைகளும் இன்னொரு தரப்பினருக்குக் குறைபாடுகளாகவும் கேலியாகவும் படும். இவர்களுக்கு முக்கியமானதாகவும் சிறப்பானதாகவும் படுகின்ற விசயங்கள் மற்றவர்களுக்கு அநாவசியமானவையாகத் தெரியும். இது ஒரு முரண்தான். ஆனால், இதுதான் இயல்பும் வழமையும்.

 இதேவேளை வழமைகளுக்குள் மட்டுப்பட்டிருக்கும் ஒரு சமூகத்தினால் முன்னகர முடியாது. வழமைகளிலிருந்து மீறல்கள் நிகழும்போதே புதிய காலடிகள் வைக்கப்படும். புதிய பயணம் நிகழும். சுவடுகள் தெரியும். ஆனால், வழமைகள் ஒரு எல்லைவரையில் முக்கியமானவைளூ  அடிப்படையானவை என்பதையும் நாம் புறக்கணிக்க முடியாது. வழமைகள் முன்னர் ஒரு சூழலில் ஏற்பட்ட தேவைகளின் நிமித்தமாக உருவாகியவையும் உருவாக்கப்பட்டவையுமாகும். அதற்காக அவை என்றென்றைக்கும் தொடரப்பட வேண்டிய அவசியத்திலிருப்பதில்லை. அப்படிக் கடைப்பிடிக்கவும் முடியாதவை. ஆனால், சமூக அமைப்பில் உள்ள சில சக்திகள், தங்களுக்கு இசைவான விசயங்களைத் தமது நலனின் அடிப்படையில் தேர்ந்து, அவற்றைப் பேண முற்படுகின்றன. இவை மாறா வழமைகளாக, மீறமுடியாத நியதிகளாக்கப்படுகின்றன. என்றாலும் இவற்றை மீற வேண்டியது அவசியம் என சமகால நிலைமை வற்புறுத்தும். எதிர்காலச் சவால்கள் நிர்ப்பந்திக்கும். இங்கேதான் முரணும் அந்த முரணை நீக்குவதற்கான போராட்டமும் உருவாகின்றன. இந்த போராட்ட நிலையில் பல சடங்குகளும் நம்பிக்கைகளும் வழக்கிழந்து போவதை நாம் அவதானிக்கலாம். ஆதிச் சமூகத்திலிருந்த பல விசயங்களை இன்றைய மனிதர்கள் அப்படியே பின்பற்றுவதில்லை. அப்படித்தான் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் விசயங்களையும் அடுத்த காலகட்டம் நிராகரிக்கிறது, அல்லது கழித்து விடுகிறது. பலதையும் நீக்கியவாறே காலம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மனிதர்கள் முன்னகர்வதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மனிதர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியின் விதி அப்படித்தான். பழையனவற்றைக் கழித்தும் புதியனவற்றைச் சேர்த்தும் இயங்கும்.


அழ பகீரதன் பரிணாம விதியின் வழிச் செல்லும் பயணி. சமூக அசைவியக்கத்தில் கரிசனையுடைய கவி. என்பதால், இலக்கியத்தை சமூக அசைவுக்காக பயன்படுத்த விளைகிறார். ஈழ இலக்கியத்தின் பெருந்தொகை இத்தகைய பண்பையே உடையது. சமூகக் குறைபாடுகளையும் அநீதியையும் மூடத்தனங்களையும் கேலிப்படுத்துவது, அம்பலப்படுத்துவது, விமர்சிப்பது, இந்த நிலையிலிருந்து புதிய வெளிகளை நோக்கிப் பயணிக்க உந்துவது. சமுத்திரன், பசுபதி, புதுவை இரத்தினதுரை, சில்வையூர் செல்வராசன், வி. கந்தவனம், நீலாவணன், புரட்சிக்கமால், முருகையன், சி.சிவசேகரம் என ஒரு பெருந்திரள் கவிகள் இந்த வகையில் இயங்கி வந்துள்ளனர். பகீரதன் இவர்களின் தொடர்ச்சியாக உள்ளார். கவிதையைச் சனங்களின் ஈடேற்றத்துக்காக எழுதுபவராக.


பகீரதனின் இந்த வழிமுறையானது அவருக்கு நெருக்கமாக இருக்கும் சோ. தேவராஜா மூலமாக ஏற்பட்டிருக்கலாம் என எண்ணுகிறேன். தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையின் முதன்மைச் செயற்பாட்டாளர்களில் ஒருவராக இருக்கும் சோ. தேவராஜா, கலை, இலக்கியச் செயற்பாடுகளில் பல தலைமுறையாளர்களுடன் இணைந்து பயணிப்பவர். பண்டத்தரிப்பைச் சேர்ந்த தேவராஜாவின் கலை, இலக்கிய நோக்கு அதேயிடத்தைச் சேர்ந்த பகீரதனிடத்திலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. பகீரதனின் இலக்கிய நோக்கும் அடையாளமும் ஏறக்குறைய தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையின் சிந்தனைச் சாரத்தையுடையதாகவே உள்ளது. தேசிய கலை, இலக்கியப் பேரவையோடும் தாயகம் இதழோடும் பகீரதன் கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கலந்திருப்பது இதற்கெல்லாம் இன்னும் ஒரு பரிமாணத்தை ஏற்படுத்துவதாகும்.


1980 களின் முதற்பகுதியில் பகீரதனுக்கும் எனக்குமிடையில் இலக்கிய ரீதியான நட்பு ஏற்பட்டது. பரஸ்பரம் கடிதங்களை எழுதிக் கொள்வோம். கவிதைகளைப் பரிமாறிக் கொள்வோம். இருவரும் அப்பொழுது உள்ளுர் மட்டத்தில் இதழ்களை வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அதற்காக இந்தக் கவிதைப் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. குண்டு குண்டான எழுத்துகளில் மிக ஆர்வமூட்டும் கவிதைகளை எழுதியிருப்பார். அன்றைய கவிதைகள் அவரைப்போல சாதுவானவையாக இருந்தன. பகீரதன் மிகச் சாதுவானவர். அதிகம் உணர்ச்சி வசப்பட்ட நிலையிலிருந்தாலும் அவரிடமிருந்து சூடான வார்த்தைகளோ,  உயர்ந்த குரலோ எழாது. சினக்காத மேலதிகாரி அவர். ஆனால், அவருடைய கவிதைகள் சூடானவை. வலியவை. எழுச்சிகரமானவை. தீர்மானகரமானவை. முருகையனைப் போல தன்னுடைய நிலையை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்ய முற்படுபவை. 


பகீரதனின் முதற்தொதிகளின் கவிதைகளும் இந்தப் பண்பை உடையவையே. அவருடைய 'அப்படியே இரு!' என்பது உச்சக் கிண்டலும் கேலிப்படுத்தலும் சலிப்பின் வழியாக கோபத்தை அளிப்பதுமாகும். 'அப்படியே இரு' என்பது அசையாத சடமாக, தேங்கிப் போகும் ஒன்றாக, விதிகளுக்குள் உறைந்து போனதாக, உத்தரவுக்குக் கட்டுப்பட்டதாக இரு என இசைவாக்கப்பட்டதைக் கேலிப்படுத்துவதாகும். 


ஆனால், தமிழ்ச் சமூகம் பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. 'அப்படியே இரு' என விதிக்கப்பட்டதாக, சபிக்கப்பட்டதாக. அதனால் பகீரதன் இதை எதிர்க்கும் விதமாக தன்னுடைய கவிதைத் தொகுதிக்கும் 'அப்படியே இரு' என ஒரு தீவிர கேலிச்சித்திரம் போலத் தலைப்பிட்டிருக்கிறார். பெண்ணை தமிழ்ச்சமூகம் அப்படியே அமர்த்தி வைத்திருப்பதை, உறைய வைத்திருப்பதை  எதிர்க்கும், கண்டிக்கும், கிண்டலடிக்கும் உச்சநிலை உணர்வு அது. இது ஒரு வகை மாதிரியே.


இங்கே பகீரதனின் இந்தப் புதிய தொகுதியில் உள்ள கவிதைகளும் இந்தப் பண்பையே கொண்டிருக்கின்றன. கேலியும் கிண்டலும் சீற்றமும் எதிர்ப்பும் புதிய வழிகாணலுமாக.


......

யாழ்ப்பாணத்துக் கலாசாரம்

யாழ்ப்பாணத்துக் கலாசாரம்

என்று வாய் கிழியக் கத்தல்

எதிர் வீட்டில் கலியாணம்

எடுப்பாய் காட்டி செய்தனர்

என்றால்

தன்வீட்டில் தன்பிள்ளைக்கு

இன்னும் அதிகம்

எடுப்பாய் காட்டச் செய்வதுவோ எங்களது கலாசாரம்?

முத்துப் பந்தலும் மூக்கில் விரலை வைக்கும்

தடபுடல் வீடியோப் பதிவும்

உடன் வருமோ ஆயுளுக்கு

கடன் பட்டு

சோக்கு காட்டிப்போட்டு

வீட்டில் வரிசையாய்

கடன் கொடுத்தவர்

நின்றால்

அக்கம் பக்கம் என்ன நினைக்கும்

பெருமை எதுவென அறியாப்

பெருமையுள் ஆட்பட்டு ஏனிந்த ஆட்டம்

பாட்டம் கூத்து...

சோக்குக் காட்டி

மணம்முடித்து வைத்து

உமக்குள்

மகிழும் பெற்றோரே

கூடி இணைந்த

மணமக்கள் தமக்குள்

கூடி  மகிழ்வு கூட்டவென்ற

ஒரு ஐம்பதினாயிரம்

கைக்குள் திணித்து

கனிமூன் சென்றுவருக

என்று வழியனுப்பி வைக்கும்

பழக்கம் உமக்குள் உள்ளதுவோ...

(ஏனுந்த கலாசாரம்...?)


மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளால், எளிய முறையில் விளக்கிச் செல்லும் மொழிதல் முறையை தன்னுடைய கவிதைக்குப் பயன்படுத்தும் பகீரதன், கவிதை குறித்த எத்தகைய கதையாடல்களைப் பற்றியும் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாதிருக்கிறார். தன்னால் உணரப்படும் விசயங்களை அவர் இப்படி இலகுத் தன்மையில் வெளிப்படுத்த முற்படுகிறார். சனங்களின் ஈடேற்றத்துக்காக எழுதுவதென்றால், அவர்களுக்கான மொழியில் மொழிய வேணும் என்பதே பகீரதனின் தீர்மானம். தமிழில் இன்று கவிதை வெளிப்பாடுகள் பல வகைப்பட்டுள்ளன. பரிசோதனை முயற்சிகள், பிரதி அளிக்கும் இன்பம் என நவீன கவிதையின் பல்வகை குறித்த                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        விளக்க நிலைகளும் உருவாகியுள்ளன. ஆனால் பகீரதன், சனங்களை இன்பமுற வைப்பதைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கிறார். அதற்காகவே பிரதி எனக் கருதுகிறார். இந்த இன்பமூட்டல் என்பது வறுமையற்ற நிலையினாலும் வாழ்க்கை மேம்பாட்டினானலும் அறிவின் விருத்தியினாலும் ஏற்படுவது என்பதே பகீரதனின் புரதல். இதனால், அவர் சனங்களின் மொழியில் சனங்களுக்காக மொழிகிறார். அவர்களுடைய மேம்பாட்டுக்காக எழுதுகிறார்.


ஏழைகளின் நிலை நின்று சிந்திக்கும் பகீரதன் ஒரு வங்கி அதிகாரியாகத் தான் வகிக்கும் பாத்திரத்தையும் வங்கிகளுக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்களில் கடனாளிகளாக உள்ள ஏழைகளையும் அவர்களின் நிலையையும் துக்கத்தோடு வெளிப்படுத்துகிறார். சமூக அமைப்பில் உள்ள குறைபாடுகள், ஏற்ற இறக்கங்கள், சமனிலையற்ற தன்மைகள் எல்லாம் ஒருவர் எந்த நிலையிலிருந்தாலும் அவரைப் பாதித்தே தீரும் என்பதற்கு இந்தக் கவிதைகள் சாட்சியம். இங்கே பகீரதன் என்ற கவி அடைகின்ற துக்கம் என்பதை விட ஒரு நியாயமான – தொழில்முறைச் சிந்தனைக்கு அப்பாலான வங்கியாளர் அடைகின்றன துக்கம் பெரிது. ஆனால் நடைமுறையில் வங்கியாளர் ஒருவர் இப்படித் துக்கப்பட்டால் அவரால் அந்தப் பணியைச் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால், வங்கிகளின் இயல்பும் இருப்பும் வேறான அடிப்படைகளைக் கொண்டது.


சமூகத்தில் சமனிலையற்ற நிலை தொடரும்போது அந்த நிலையை நீக்குவதற்குப் பதிலாக அதைப் பேணும் வகையில் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் நிலைபெற்றிருக்கின்றன. கோவில்களும் மதங்களும் இதில் முக்கிய பாத்திரத்தை வகிக்கின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களைப்பற்றி,  பின்தங்கிய மக்களைப் பற்றிச் சிந்திக்காதவர்கள் மதத்தையும் அதனோடிணைந்த பண்பாட்டு அடுக்குகளையும் தங்களுக்கான கவசங்களாகக் கொள்கின்றனர். இது சமனிலைக்கும் ஜனநாயக விழுமியத்திற்கும் எதிரான ஒரு நிலையாகும். வளர்ச்சியை நோக்கிச் சிந்திக்கும் எவரும் இதை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். ஆனால், வளர்ச்சியைப் பற்றிச் சிந்திக்காத நிலையே நமது சமூகச் சூழலில் பலம்பெற்றுள்ளது. 


பெரும் போரொன்றைச் சந்தித்த மக்கள், அதிலிருந்து மீள முடியாமற் தவிக்கின்றனர். இந்த மக்களை மீள்நிலைப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவர்களைப் பாராமுகமாக விட்டுக்கொண்டு, பதிலாக பெருமெடுப்பில் கோவில் மண்டபங்களைக் கட்டி, சடங்குகளைக் கொண்டாட்டமாக நடத்தும் சமூகத்தைப்பற்றி பகீரதன் ஆட்சேபிக்கிறார். கோவில் காணியில் அந்தப் பகுதி இளைஞர்கள் விளையாடுவதற்கே அனுமதிக்கத் தயாரல்லாத சிந்தனை 'வழமையாளர்'களிடத்தில் இருப்பதை பகீரதன் கேலிப்படுத்தி எதிர்க்கிறார். இப்படி ஏராளம் மையங்கள் பகீரதினின் கவிதைகளில் உண்டு.


ஊரிலுள தனவந்தர்

உவந்து தந்த பணத்தில்

அருகமைந்த காணி

ஆலயத்தின் உரித்தாயிற்று

தேரிளுக்க நிலமது

போதாதெனத் தானோ

விசாலமாக நிலத்தை

விரித்து விட்டால்

பார்வைக்கு கோயில்

எடுப்பாய் தெரியுமெனவோ

அடுக்காய் பணம்

கொடுத்தார் தனவந்தர்

அது சரிதான்

அவரது கொடைவள்ளல் தன்மையது

மெச்சத் தக்கது தான்.

நிலத்தைப் பெற்ற

நிர்வாகத்துக்கோ

ஏகப்பட்ட குசி

கூட்டம் போட்டனர்

இந்தப் பெரிய நிலம்

இப்படியே விட்டால்

ஊரிலுள சிறுவர்

கெந்திப் பிடிக்க வருவர்

கிரிக்கற் கூட விளையாடுவர்

நாடி வந்த இளைஞர்

கழகம் அமைத்து பந்து உருட்டுவர்

கண்ட சாதிப் பயலைச் சேர்ப்பினம்

பெண் பிள்ளைகள்

தெருவில் சென்றுவர

கரைச்சல் கொடுப்பினம்

விடக் கூடாது

விரைவாய் மண்டபம் ஒன்று அமைப்பம்

என்ற தீர்மானம் ஏகமனதாய் எடுத்தாச்சு

.........

(சங்கதி கேளீரோ)



1980 களிலிருந்து இன்று (2013) வரையில் தொடர்ச்சியாக எழுதி வரும் பகீரதனின் கவிதைகள் அவருடைய சமகாலக் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் இருந்து வேறுபட்டவை. தமிழ்த்தேசிய அரசியல், அரச பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்தல் அல்லது விமர்சித்தல் என்ற தூக்கலான இனவாத அரசியலுக்குள் சிக்கிவிடாத ஒரு சமனிலையை பகீரதன் கடினமாகக் கடைப்பிடித்திருக்கிறார். இதனால், சார்பு – எதிர்ப்பு என்ற கறுப்பு வெள்ளைக் கண்ணாடிகளால் பார்க்கப்படும் நிலையிலிருந்து பகீரதன் தப்பி விட்டார். இது இன்று பகீரதனுக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய கொடையே. தமிழ்ச் சூழலில் தமக்கு உடன்பாடில்லாதோரின் மீது குறிசுடுதலும் அவர்களைப் புறக்கணித்தலும் ஒரு தீராத நோயாகப் பரவியுள்ள நிலையில் பகீரதன் இந்த விசையிலிருந்து நீங்கியிருப்பது பெரிய விசயம்.


ஆனால், அவர் முன்வைத்திருக்கின்ற சமூக விமர்சனங்கள் பகீரதனை இன்னொரு வகையில் புறத்தியிலேயே வைக்க முற்படுகின்றன. பெருந்திரளுக்கெதிரான மனப்போக்கு இது. ஆகவே, தமிழ்ச் சனங்களின் சாதாரண உளநிலையைத் திருப்திப்படுத்தாத ஒரு படைப்பாளிக்கு நேர்கின்ற நெருக்கடிகள் பகீரதனுக்கும் உண்டு. ஆனால், அவற்றை அவர் தெரிந்து கொண்டு, விரும்பி ஏற்று முன்னகர்கிறார். இது முக்கியமான ஒன்று. பெருந்திரளின் விருப்ப அலைக்கு எதிராக தன்னுடைய படகை ஓட்டிச் செல்லும் துணிச்சலாளியின் செயல்வடிவம்.


முப்பது ஆண்டுகளாக கவிதை இயக்கத்திலும் சமூக ஈடுபாட்டிலும் தன் நிலைப்பாட்டிலும் சளையாமல் - பின்வாங்காமல் செயற்பட்டு வரும் ஒரு கவி, இன்னும் தன்னுடைய கவிதைகளை வலிய சொற்களைக் கொண்டே எழுதவேண்டியிருக்கிறது. என்றால், இந்தக் கவி இயங்கும் சமூக நிலை என்ன? மனித வளர்ச்சி என்ன? காலமாற்றங்களின் பொருள் எத்தகையது?


இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கு பகீரதன் இப்படியே தன்னுடைய கவிதைகளை எதிர்க்குரலாகக எழுதவேணும்? அல்லது பகீரதனைப்போல இன்னும் எத்தனை தலைமுறையினர் தங்கள் உள்ளக் குமுறலோடும் வேதனையோடும் இந்தச் சமூகத்தைப் பார்த்துப் பாட வேணும்? இதற்காகச் சிலுவைகளைச் சுமக்க வேணும்? இந்தக் கேள்விகளை பகீரதனின் கவிதைகள் எழுப்புகின்றன. முன்னர் சொன்ன கவிகளின் தொடர்ச்சியாக பகீரதன் இருப்பதைப்போல, இயங்குவதைப்போல, இனிவரும் கவிகளும் இருக்கவும் இயங்கவும் வேணுமா? எனில் அறிவியலின் வளர்ச்சி, சிந்தனையின் பெறுமானம், மனித உரிமைகள் முதல் நீதி, நியாய அடிப்படைகள் வரையான மனித இயக்கத்தின் பெறுமானம் என்ன? முரணான – எதிர் மனித நடத்தைகளைப் பற்றி மனிதர்கள் சலிப்போடும் கோபத்தோடும் எத்தனைகாலம்தான் எழுதிச் சலிப்பது? இந்த உணர்வோடு எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து கடப்பது? இந்த முரணியக்கத்துக்கு எதிராகவும் எதிர்நிலைகளுக்கு எதிராகவும் எவ்வளவு காலம்தான் போராடுவது?


நீண்ட நெடிய மனித இயக்கத்தில் பகீரதன் ஒரு போராளியாக சலிப்பின்றி இயங்கிக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் இது ஒரு நியதி என்றும் மனித இயக்கமே போராட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் அமைந்துள்ளது எனவும் சொல்லாமற் சொல்கிறார். கடல் இருக்கும் வரையில் அலைகள் ஓய்வதில்லை. எனில் அலைகள் உள்ளவரை கடல் ஓய்வதில்லை. மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். ஓய்வின்றிய போராட்டங்களின் வழியாக ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு நத்தையே.
 

dantv